ΚΟΙΤΑΖΩ ΤΑ ΚΑΡΑΒΙΑ  ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ.

Γλυκερία - ένα αντίο

Κοιτάζω τα καράβια που περνάνε
Και πάνω τους αγάπες ναυαγοί
Ψάχνουν άλλη γη, άλλες στεριές ζητάνε
Μ'όνειρα παλιά σ'άλλη ξενιτιά πάνε

Νομίζω πώς φωνάζουν τ'όνομά μου
Κι ακούω τη καρδία μου να χτυπά
Πάρε μας μακριά, μου λένε τα ονειρά μου
Μα καρδιά μου εσύ λύγισες ξάνα, σήμερα.

Τι φοβήθηκες ψυχή μου
Που θα μείνω μοναχή μου;
Ή το δρόμο που θα ταξιδέψω;
Έχω τόσο πόνο ακόμα να ξοδέψω
Έχω και τα λάθη μου μάζι μου.

Κοιτάζω τα φεγγάρια που περνάνε
Κι ακούω τη μοναξία μου να μιλά
Στείλε μας ψηλά, μου λένε τα φτερά μου
Μα καρδιά μου εσύ λύγισες ξάνα, σήμερα.

Τι φοβηθηκες ψυχή μου
Που θα μείνω μοναχή μου;
Ή το δρόμο που θα ταξιδέψω;
Έχω τόσο πόνο ακόμα να ξοδέψω
Έχω και τα λάθη μου μάζι μου.

Πάντα έβαζα στην άκρη
Το περίσσευμα απ'το δάκρυ
Να ζεσταίνει της καρδιάς το κρύο
Πάντα είχα φυλαγμένο ένα αντίο
Να το ρίχνω στου καιρού την άκρη.

Το ιδιο νιωθο...μεσα μου
Τα παντα εχουν σπασει ...δεν το αντεχω
δεν μπορω  θαλασσα μου εσενα  να εχω χασει

Εχει την πλωρη του  γερη και τον αερα πριμα.....
Δεν καταρεει και δε σπα αγανταρι σαν παλληκαρι..
Κι ας ειναι ενα ναυαγιο το θλιβεροκουφαρι

Ακινητο...ακλονητο..κι ας το χτυπα το κυμα

Δεν εχω  πια κουραγιο....σαπιο σκαρι.,αισθανομαι

Φευγω.............

Μη της φοβασαι τις πληγές

ειναι παρασημα για να θυμασαι

πως τα βαλε μαζι σου η ζωη

και συ την νικησες