ΡΕ ΓΙΑ ΠΙΑ ΕΛΛΑΔΑ ΡΕεεεεεε

Πολιτικάντιδες  Νενέκοι
Νεκροθάφτες της Πατρίδας μας
Μας πουλήσατε 
Τα όνειρα μας τα παιδία μας 
ΡΗΜΑΞΑΤΕ ΚΑΘΕ ΙΕΡΟ ΚΑΙ ΟΣΙΟ


ΔΕΙΛΟΙ ΜΟΙΡΑΙΟΙ
ΚΙ ΑΒΟΥΛΟΙ ΑΝΤΑΜΑ
ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΜΕ ΙΣΩΣ 
ΚΑΠΟΙΟ ΘΑΥΜΑ
Κωστας Βαρναλης

Έρχονται χρόνια δύσκολα, αλλά αλήθεια, για τους ανθρώπους του μόχθου και του μεροκάματου πότε ήταν εύκολα;

Αλήθεια είναι πάλι πως θρέψαμε αυταπάτες, αναθέσαμε τη ζωή μας, ξεγελαστήκαμε αρκετές φορές, μας ξεγέλασαν περισσότερες, αλλά τώρα ξέρουμε, «πως μήτε θεός μήτε διάολος» δε νοιάστηκε για μας κι ούτε στο μέλλον θα γνοιαστεί. Γιατί άλλωστε; Επειδή τους εμπιστευτήκαμε; Αλλοίμονο, μόνοι μας τους ζητήσαμε να μας αλυσοδέσουν.

Τα χρόνια που έρχονται μας «προορίζουν» μίαν αβάσταχτη σκλαβιά. Κάθε μέρα θα επιδιώκουν να μας αφαιρούν όλο και κάτι περισσότερο, από όσα με αίμα και ιδρώτα καταφέραμε να αποκτήσουμε ως εδώ.

Κι αλήθεια πόσα πολλά αποκτήσαμε; Λιγότερα από όσα μας αναλογούν και δικαιούμαστε.

Και τώρα τι κάνουμε; Τι μπορούμε να κάνουμε; Μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα και να τα ανατρέψουμε όλα;

Μπορούμε να κάνουμε την αρχή: Να σταματήσουμε να τους εμπιστευόμαστε και να τους αναθέτουμε τη ζωή μας. Να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Μαζί με το διπλανό, τον παραδίπλα, τον άλλο απέναντι. Στη δουλειά, στη γειτονιά, στη σχόλη.

Ελεύθεροι από προκαταλήψεις, ανοιχτοί στις ιδέες, δύσπιστοι απέναντι σε κάθε «σωτήρα» και «εκπρόσωπο», αλληλέγγυοι, κάθετοι απέναντι σε κάθε μορφής εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Τότε μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο.

Να διεκδικήσουμε το «αδύνατο» και το απαγορευμένο για την εξουσία: Να παραμείνουμε άνθρωποι και να μην υποκύψουμε.

• «Άνθρωπος; τι θες να πεις;», «– Νά, λεύτερος. » – «και να μη φοβάσαι το Θεό, μήτε το διάολο» (διάλογος από το βίο και τη πολιτεία του «Αλέξη Ζορμπά» – Ν. ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ)

TO ΘΕΑΤΡΟ

Η ζωη  μας ενα θεατρο ειναι 

Βρε θα ειθελες να παζαμε  εσυ και γω

Πως

ακου εσυ εγω και ο ευατος  μου τι λες

παμε 

Και δεν παμε

-ο Εαυτος......Άκου εαυτε μου 

Είσαι απαράδεκτος νόμιζες ότι θα με προσπέρασης δεν μπορείς γίνεται κοντεύουμε στο τέρμα της ζωής μας δεν το καταλαβαίνεις η ζωη εχει τον χρόνο της

ΕΓΩ

ΜΑ γι αυτο έτρεξα να ξεφύγω ειθελα, είδα την καρδιά μου με διαφορετικά χτυπήματα οχι όπως είναι Νεκρη τωρα εδω και τοσα χρονια......
Ειθελα να ζησω λίγο το παράνομο τόσοι και τοσοι μου το λένε, αλα εγώ αγύριστο κεφάλι εχω

ο ΕΥΑΤΟΣ

Ναι ποιους όμως πληγώνεις δεν τους σκέπτεσαι τι σου φταίνε να πληγώσεις δυο άτομα που και στα δύο εαυτε το ένα. αγαπάς και τ άλλο ν αγαπησεις; Δύο αγαπημένα πρόσωπα. Και όλα αυτα γιατί ;; πες μου ΓΙΑΤΙ:::

ΕΓΩ

Ναι ρε νόμιζα ότι θα ήταν κάτι το ωραίο. Θα είχα μια όμορφη νέα κοπέλα να αγκαλιάσω να μυρίσω να να να να. Τόσα χρονια ΤΙ; μονο πονο μοναξιά προβλήματα γενικά και περάσανε τα χρόνια με τοσα αγκάθια στο κεφαλι μου βλέπω τον χρόνο να τελειώνει, η ζωή παη φεύγει χάνετε βλεπω το τέλος ειναι κοντα τ ακούς αυτο ναι ΡΕ γι αυτο γλίστρησα ξερω ειναι λάθος το κατάλαβα, τι θελω εγω να ταξιδεύω σε ρηχες θάλασσες. Γι αυτο θάλασσα μου μόνο εσύ ξέρεις τα μυστικά της ζωης μου θα σου πω μονο αυτό άξιζε να χαλάσω δύο καρδιές ΟΧΙ φυσικά αρα εχω που εχω μισή καρδιά που υπολειτουργεί αστην και οσο αντέξει αυτή ή. Άλλες ειναι καλές δεν αξίζει να τα χαλαμε  ΟΛΑ

 

ο ΕΥΤΟΣ

Τί περίμενες δεν αλλάζει  ρε κακομοίρη τίποτε, έμαθες τοσα και τοσα .αλλά το μάθημα αυτο είναι απο τα δυσκολότερα

Βιολογηκα δεν μπωρεις 

εχεις ζαρες χαρακωμένες απο την αλμύρα η ζωή περνώντας σε χαρακώνει,εξ αλου στο είπα και στην αρχή αγορινα μου η  ζωή τελειωνει  ασε τους αλλυς να ζησουν μην μπαίνεις εμποδιο

Εγω
Δηλαδή
Φεύγουν οί μέρες τά χρόνια 

Μες τον άντρα καιει το παιδι που κλαίει

 γερνάω φεύγει η ζωή γαμωτο μου

ο ΕΥΤΟΣ 

ΤΟΤΕ καταλαβέτο είσαι σάν το καράβι το γέρασμα του είναι η σκοριά

Τριζει το αναθεματισμένο κόντρα στο καιρο πόσο θα αγαντάρει ακόμα
αντε ας πιουμε ενα για κείνους ολους που λατρέψαμε

Εγώ
για ολα οσα δέν προλάβαμε να αγαπήσουμε να αγαπηθούμε και για οσα δεν καναμε στην ΖΩΗ ΜΑΣ

ΑΝΤΙΟ ΦΙΛΑ ρακια

ΚΑΛΟ   ΤΑΞΙΔΙ...
Γεια σου  βρε Μαρια μου  12/8/2015
Για σου  Νικολιο μου         11/8/2015
Θα πατε στην στην μανα μου  κοντα  εκεινη προσεχη ΟΛΟΥΣ  στην παρεα, τον αδελφο μου Σακη, τον μικρο Νικολα, τον μικρο Αλεξανδρο ,τον Νανασι[Θαναση]Εχει παρει και το ακορντεον] Τον αδελφο μου τον Κωστα

  Ολοι μια παρεα θα τα ξανα λετε

Ειναι δυσκολο και για αυτους που μενουν  ,Φιλαρακια που φευγουν πετουν και χανονται  παντοτινα..
Οταν χανονται νεοι ανθρωποι συνειδητοποιουμε πως πρεπει να ζουμε, και τοτε μονο βλεπουμε στης  ζωης το τερμα τον απολογισμο μας 

Εκει στην γειτονια των αγγελων
Σας ευχωμαι καλη αναπαυση αγαπημενοι μου ΦΙΛΟΙ

Μια λέξη ιερή  λέξη θεία γράφεται στήν καρδια αυτή η λεξούλα καλό σας παράδεισο.........

Σσσσσσσσσσ
ΚΑΝΤΕ ΗΣΥΧΙΑ...
ΚΟΙΜΟΥΝΤΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ--

ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;;;;;;;

..Αρχισε παλι να βραδιαζει  και η σιωπη με ξανα βαζει στο παιχνιδι της

Το πιο ομορφο γαλαζιο της ψυχης μου, το ξοδεψα προσπαθωντας να γλυκανω το βλεμα της 

Χωρισαν
Ο ενας πηγε δεξια και ο αλλος αριστερα..
Ξεχασαν ομως οτι η γη ειναι στρογγυλη..
Τοτε ΘΕΕ οταν ξασυνατηθουν;;;;;;;;

Η  σιωπη εχει την ικανοτητα 
να εκφραζει τα πιο δυνατα λογια
Απ εξω φαινεσαι μια χαρα, αλλα καθε ανασα δυσκολευει ,και μετα σου λενε, να μεινεις εδω να φτασουμε ως το τερμα ..και τα παρατανε αυτοι λιγο πριν την μεση.........

Παραξενη που ειναι η ζωη

.Να προχωράς μπροστά χωρίς να σε ενδιαφέρει τι κάνουν όσοι άφησες πίσω σου...

Ούτε εκείνοι νοιάστηκαν όταν σε άφησαν να προσπεράσεις...

Η σιωπή έχει την ικανότητα να εκφράζει τα πιο δυνατά λόγια.Πάντα φοβόμουν μην χάσω τουςανθρώπους που αγαπώ..!!Καμιά φορά αναρωτιέμαι......Υπάρχει κανένας που φοβάται μη χάσει εμένα!!... Μαγκιά δεν είναι να ξεχνάς, αλλά να αντέχεις να θυμάσαι..Αυτοί που αξίζουν να σκας για πάρτη τους είναι αυτοί που σε κάνουν να σκας χαμόγελο όταν τους σκέφτεσαι...Όταν τελειώνει κάτι, παίρνεις την αξιοπρέπειά σου και
φεύγεις…Έτσι απλάΕίναι και κάποια βλέμματα που όταν συναντιούνται, πονάνε πολύ περισσότερο απ' ότι τα λόγια.Έχοντας μια σπασμένη καρδιά, είναι σαν να έχεις σπασμένα πλευρά...

Να προχωράς μπροστά χωρίς να σε ενδιαφέρει τι κάνουν όσοι άφησες πίσω σου...

Ούτε εκείνοι νοιάστηκαν όταν σε άφησαν να προσπεράσεις...

κλαίω για τα χρόνια που έρχονται χωρίς εμάς

Είναι και κάποια βλέμματα που όταν συναντιούνται, πονάνε πολύ περισσότερο απ' ότι τα λόγια

Ενός λεπτού σιγή για αυτούς που προσπάθησαν να μας κάνουν όπως ήθελαν... δεν μας αποδέχτηκαν ποτέ και μας έχασαν

«Δικαιοσύνη μάθετε οι ενοικούντες επί της Γης»

Μην φοβάσαι!!
Οι Ευαίσθητοι αντέχουν!!
Έχουν μια ψυχή ΠΑΡΑΠΑΝΩ!!

Ακροβατώντας ανάμεσα στο "πρέπει" και το θέλω,
βάζω πλώρη για το επόμενο ταξίδι. 
Στο κόκκινο και πάλι η σκέψη, χαράζει πορείες…
Το μυαλό και το φευγιό μου αναπάντεχα προκαθορισμένα.
Δεν ρίζωσα πουθενά, δεν αλάργεψε η μοναξιά, κι είναι το μαχαίρι
της νύχτας καλά ακονισμένο. Να πετσοκόψει όνειρα αγέννητα...
Στο φεγγάρι σου να κρύψω τη ζωή μου,να λάμπει και να χάνεται.
Στον ίσκιο σου να γύρει η λήθη κι ας ήξερα...
Πως το ταξίδι, κάθε ταξίδι τελειώνει...
Δρόμος κι οι αποσκευές όλο και λιγότερες...
Οι διαδρομές, ποτέ προσχεδιασμένες, πάντα πιο μακρινές.....
Φυγή κι ανάγκη...
Από κει ξεκινώ, εκεί χάνομαι και βρίσκω τον εαυτό μου...
Αναζητώντας μια νύχτα ακόμα…
taksidaki

Είναι και κάποιες βραδιές που παρακαλάς το μυαλό να σταματήσει να θυμάται..--

Μοναδικη πατριδα τα παιδικα μας χρονια,η Ιθακη, η Ιθακη του καθενος μας.Ποσο πραγματικος και πραγματοποιησιμος ειναι ο στοχος μας να εχουμε μια Ιθακη για σκοπο μας?

Το ταλέντο του ανθρώπου αναπτύσσεται μέσα στην απομόνωση, ο χαρακτήρας του όμως διαμορφώνεται μέσα στις τρικυμίες της ζωής

Μην φοβασαι να γερασεις.Ειναι πολλοι εκεινοι που δεν ειχαν αυτο το παρονομιο

Και τώρα μάθε με να ζω χωρίς εσένα
Πώς να ξυπνώ χωρίς εσένα το πρωί
Χωρίς τα ρούχα σου τριγύρω πεταμένα
Και να ρωτάς τι να σου φτιάξω για φαΐ, 
Να ψήνω αντί για δυο καφέδες ένα
Και τώρα μάθε με να ζω χωρίς εσένα.

Πώς να κατέβει η μπουκιά το μεσημέρι
Μ’ ένα σερβίτσιο, ένα ποτήρι μοναχά
Και να κοιτώ με υποψία το μαχαίρι
Πόσο βαθιά μπορεί να κόψει κι αν πονά
Τα πιάτα άπλυτα, σεντόνια λερωμένα
Είναι το σπίτι τώρα πια χωρίς εσένα.

Έχω βδομάδες να σκουπίσω την βεράντα
Κι ούτε το μπάσκετ δε βλέπω πια που αγαπώ
Βλέπω τα σήριαλ σου που, που τα μισούσα πάντα
Με την ψευδαίσθηση πως τάχα είσαι εδώ
Ξέρω δε θα ‘ρθεις μ’ απαιτώ απελπισμένα,
Δείξε μου τρόπο πώς να ζω χωρίς εσένα.

Πώς να κατέβει η μπουκιά το μεσημέρι
Μ’ ένα σερβίτσιο, ένα ποτήρι μοναχά
Και να κοιτώ με υποψία το μαχαίρι
Πόσο βαθιά μπορεί να κόψει κι αν πονά
Τα πιάτα άπλυτα, σεντόνια λερωμένα
Είναι το σπίτι τώρα πια χωρίς εσένα.

Σώτια Τσώτου

Δώσε μου τη μάσκα που φοράς να την φορέσω... 
και ότι θέλεις τότε να σου πω θα το μπορέσω..

Συνηθως αυτα που πρεπει να ξεχασεις ειναι αυτα τα ιδια που σου λειπουν

Το δυσκολότερο παζλ που έχουμε συναρμολογήσει, είναι αυτό με τα κομμάτια μας..

-- Χώρισαν.

..

Ηλπιζα πολυ οτι με το χρονο θα αλλαζαν καποια πραγματα,στο τελος ο χρονος και τα πραγματα..αλλαξανε εμενα!

Οι ανθρωποι φευγουν, οι αναμνησεις μενουν..

Ενός λεπτού σιγή για ό

Eίναι και κάτι σκέψεις, καταδικασμένες να
μην γίνουν ποτέ λέξεις

Είναι και κάποια βλέμματα που όταν συναντιούνται, πονάνε πολύ περισσότερο απ' ότι τα λόγια

Παράξενη που είναι η ζωή

Κάτι έμαθα κι εγώ

OYTE ενα βλεμα   Ουτε  ενα  γεια..........

ΠΑΩ ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΤΩ

ειναι στιγμες ομως που την κοιτας και νιωθεις με το γκριζο η τογαλανο του ουρανου την ομορφια της ...εξαγνισμος εναι αυτο ειναι ευται μου

OΣΟ ΕΧΩ ΜΥΑΛΟ

ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

ΚΑΙ ΟΣΟ ΕΧΩ ΚΑΡΔΙΑ

ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ

ΜΕΣΑ ΤΗΣ.... 

Εγω παω να ονειρευτω

Θα ονειρευομαι οσα θα ειθελα  να ξανα ζησω

ΘΑΡΩ.........