Οπου.....

Οπου 
Συνεχιζεται ενα ονειρο
εκει λειτουργει η ζωη
Μα κανοντας ονειρα
ξεχασαμε να ζησουμε

Τι γυρνάς και κοιτάς πίσω σου τρομαγμένος;;
Αυτό που σε κυνηγά,είναι μέσα σου

Aνθρωπε ποτε θα μαθεις να περπατας μεσα απο ανθρωπινες ψυχες χωρις να τις ματωνεις?

Υπάρχουν φορές που νομίζεις ότι ζείς ένα όνειρο. 'Εχεις δίκιο......νομίζεις!

Συνηθως αυτα που πρεπει να ξεχασεις ειναι αυτα τα ιδια που σου λειπουν

ΘΑΛΑΣΣΑ..

ΘΑΛΑΣΣΑ.........















 Γιαννόπουλος

Είπα να γράψω της ζωής μου το βιβλίο
να ξεδιπλώσω την καρδιά μου στο χαρτί
στα δεκαπέντε μου μπαρκάρω σε ένα πλοίο
με τον πατέρα μου μαζί
Δούλευε η μάνα μου μακριά στην Γερμανία
τότε που το έσκασα και βγήκα στην στεριά
μόνος μου βρέθηκα στου κόσμου την μανία
σε βενζινάδικο δουλειά
ύπνος σε χάρτινα κουτιά
Με πήγε κόντρα της ζωής το πεπρωμένο
δεν βρήκα ήλιο και αγκαλιά να ζεσταθώ
εξώσεις, φτώχεια και ένα σπίτι διαλυμένο
δεν είχα τόπο να σταθώ

Και με το, αχ, μεγάλωνα του Καζαντζίδη
κι όπως αυτός στο βλέμμα κουβαλάει την ξενιτιά
έτσι κι εγώ τον πόνο μου τον έκανα ταξίδι κι αυτό το, αχ,
ακόμα μου θολώνει την ματιά

Τα χρόνια φύγαν από την μια στιγμή στην άλλη
δυο γάμους έχω κι από τον πρώτο δυο παιδιά
ένιωσα πίκρα από τον δεύτερο μεγάλη μα θέλω να ξεχάσω πια
Σκληρά της μοίρας με χτυπούσε το μαστίγιο
και παραλίγο να μου πάρει την ζωή
σε μια κιθάρα όμως βρήκα καταφύγιο
και σε έναν έρωτα πνοή, στη μοναξιά αναπνοή

Και με το, αχ, μεγάλωνα του Καζαντζίδη
κι όπως αυτός στο βλέμμα κουβαλάει την ξενιτιά
έτσι κι εγώ τον πόνο μου τον έκανα ταξίδι κι αυτό το, αχ,
ακόμα μου θολώνει την ματιά

Του κόσμου το άδικο το έμαθα μια και έξω
κι ας έχω βγάλει μόνο το δημοτικό
Μα βρήκα δύναμη ζωή να σε αντέξω
μαζί με εσένα κι όσους μου έκαναν κακό
γιατί έχω μάθει να συγχωρώ

Και με το, αχ, μεγάλωνα του Καζαντζίδη
κι όπως αυτός στο βλέμμα κουβαλάει την ξενιτιά
έτσι κι εγώ τον πόνο μου τον έκανα ταξίδι κι αυτό το, αχ,
ακόμα μου θολώνει την ματιά.

Εισαι....

Είσαι η ανάγκη ν'αγαπώ κάθε μέρα και πιο πολύ, η θάλασσα που όταν θυμώνει δεν αφήνει τίποτα στο πέρασμα της, τ'όνειρα που έκανα παιδί και μια αγκαλιά αρκετή για να ζεστάνει τον κόσμο μου. Αρκεί ένα χαμόγελο σου για να φτιάξει η μέρα μου και μια σιωπή σου για να κοιμηθούν τα όνειρα μου..

ΤΟ ΗΞΕΡΕΣ  ΕΥΑΤΕ..
Πώς δέν γίνετε-  τι ειθελες  τι;;  δεν εισαι πια για  αλλα τραυματα  η ζωή κοντευει τελειωνη και συ  τι;; ξανα γυρνα στο καβούκι σου 
δεν μπωρείς  κατάλαβετο ευατε μου  ξέρω  ναι δέν πονάς εξ άλου  ετσι είσουν μία ζωή,  ενα σαββατόβραδο και αλλο ένα τώρα  καθάρισε  απο πανω σου, καθε  ελπίδα σκούπησε απο το στόμα σου  καθε χαμόγελο, δές την πραγματηκότητα,  τήν αλήθεια, δεν
γίνετε ας πονάς ,ποιός ;;  ο καθρέπτης  σε ξεγέλασε ιδιοι ειστε ύλες ,αυτός εχει και το προνόμειο, να σου δειχνει οτι βλέπεις εσυ , δες καλα  δες ρεε  δες τα μαλιά  δες τις  ρυτήδες δες το σώμα  δες   δες  δες ρεε  .....παραδέξου η ζωή πέρασε πάει χάνετε, μήν τό ζορίζεις  παραδέξου το,ολα  μα όλα εχουν το τέλος τους ,τί σημασία εχει το εσύ , είσουν ευτυχισμένος ,σε κατάλαβα  εκεί που είπες στήν φωγραφία ---.......εγώ λέω να γυρήσουμε πισω ναί εκεί που κατέβενε τις σκάλες ,,....είχες ονειρα ,,εχεις  όλα  όσα είσαστον μαζί καί εκανες τα έκανες γιατί ετσι  ενοιωθες, ξέρω ζούσες  αυτό πού τόσα χρόνια δέν έκανες , τι;; ήταν το πιο φοβερό    θεε μου  συναίσθημα είναι το τελαιυτέο της πράξις  στην ζωή  τερμα ρεε.....ξέρω δεν ειναι  εφικτό να μου βρείς μια λύση  πόσο εξάθρωσει νοιώθο,, πόνο γαμωτο μου,,αλλά τί  πές  εσύ ,δέν έχει Δεύτερη ζωή ....ετσι  είναι ο χρόνος ο εγληματίας, ΑΧ  και να είμαστον παιδιά ποτέ   ποτέ  δέν θά σε αφηνα, τώρα σου λέω  φύγε ποιός εγώ φύγε  εσύ να σωθείς  ασε  εμένα, θα ζώ με άυτες της αναμνήσεις ,ετσι τι να αλάξουμε , πιά τίποτα  τα περιθώρια, μου τελειώνουν ,ξέρω το τι σου λέω ,
 φύγε  ετσι θα ειθελα να ζησω μια νύχτα κοντα σου να σε φωτογραφίσω μεσα στην  ψυχή μου θα σε τυπόσω  θα σε χαράξω,  μέσα μου παντοτηνά τιποτα αλο  ποτέ
 πια δεν θα σε ξανα ενοχλήσω,  ετσι θα  είθελα. Σάν φιλα  ρακια εκτός  εάν δέν νοιώθεις ουτε κι αυτό,καμιά φορά  δεν ακούω το ευατο μου ,παντα μου τα έλεγε αυτά ,είξερα   οτι η ζω'η είναι γλυκιά ,ομορφη σαν είμαστον παιδιά, ρεε ψευτομαγκίτη   εγω σου τα ελεγα, φίλε στό ειχα πεί για θυμήσου, πώς αλάζει ηζωή , και συ , καλέ μου ευατέ ταξίδευες   για αλα ονειρα , απατηλά λές  καί μπωρείς να ξανά φέρεις εκείνα τα ξένοιαστα χρόνια, τα ανέμελα  χρόνια που χασαμε μαζι με τήν αγνή ψυχούλα μας,  το χαμογελο την φιλία μας,τούς ερωτες τους σχολικούς,,και ηρθα στο σήμερον καί αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ, η ζωή ειναι μία  η πιστευομε θα  ξανά σπαταλησουμε ξανά ασκοπα την καινούργια, εάν ειχαμε,  τα βράδια στό κρεβάτι μου φοβάμαι από τις ανταυγειες στον τοίχο  βλέπω σκιές ,η ψυχούλα μου σε ζητά μουδιαζω,  φοβάμαι μην κάποιο,   φώς μου ζβήσει  τις εικόνες σου ,λατρεία μου,ακούω το γέλιο σου αυτό το γέλιο που σου ελεγα σε κάνει πεντάμορφη,ηχοι στα αυτια μου, τον Μεγαλοδύναμο ΘΕΟ παρακαλώ, για σένα, θέλω νά βγώ στήν  βροχή  μαζί με τα δάκρυα μου 

Να ποτησω την γη..

ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.......

Είναι κι αυτοί οι Σπάνιοι Άνθρωποι, όμοιοι με τα σπουργίτια, τόσο ανυπεράσπιστοι, τόσο εκτεθειμένοι στους χειμώνες της ζωής... Έρχονται από το πουθενά, στα ξαφνικά, και από τη σφοδρή επιθυμία σου να μη τους χάσεις, τους πιάνεις άτσαλα και τους τσακίζεις τα φτερά, ενίοτε και την καρδιά! Τότε, Αποφασίζεις να τους περιθάλψεις και να τους κρατήσεις δίπλα σου για πάντα.

Είναι κι εκείνοι όμως οι Ξεχωριστοί Άνθρωποι, όμοιοι με γλάρους, τόσο αποφασιστικοί, τόσο μαγεμένοι από τα καλοκαίρια της ζωής... Σε βρίσκουν αναπαυμένο στη γη και θέλουν να σε παρασύρουν στα ουράνια, μα έρχονται αργοπορημένοι, αφού έχεις ήδη χαρίσει κάπου τα δικά σου τα φτερά, κι άλλα φτερά δεν έχεις, μαζί τους να πετάξεις! Τότε, Υμνείς τη ζωή που στους έφερε έστω για λίγο στα χαμηλά και τους Θυμάσαι πάντα!

META.....

Συγνώμη  

μα να θυμάσαι πώς σ¨αγάπησα πολύ..να 


έρχεσαι συχνά στόν ύπνο μου,,

θα σου διαβάζω τα 


μηνύματα που 

δεν εστειλα ποτε, εκεί να ξέρεις στα είπα


ολα !!! ασε να είναι το μυστηκό μας να

ξέρεις θα έχω

να διαβάζω εκεί παντού οπου καί αν είμαι

ψυχή μου..

και οχι πώς σε θέλω, μα θα έδινα τα πάντα για να μου



χάιδευες τα μαλια μου λίγες στιγμες πρίν κοιμηθώ...για

τί ετσι ειναι οταν ερωτεύεσαι είσαι χαμένος γιατί πλέον

ο έρωτας ειναι ενα άνοιγμα και λαχταράς να δωσεις και

την ψυχή σου ακόμη..



ΗΞΕΡΕΣ ΠΩΣ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΟΝ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΟΝΑΜΕ;;   ΤΟΤΕ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΤΟΤΕ ΘΑ ΦΤΙΑΧΝΑΜΕ  ΤΑ  ΟΝΕΙΡΑ ΠΡΑΞΕΙ

Τα σώματα μας θα  χαθουν θα σβησουν από 

μας θα μείν

ει μέχρι της συντέλειας των αιώνων αυτο το 

[ΣΕ ΑΓΑΠΩ] 

που σου ψιθύρισα στίς  ώρες μας εκείνες..



Ξερω οτι θα μου πεις τι γυρνάω και 

κοιτώ πίσω μου  

καί είμαι τρομαγμένος ξέρω ρε εαυτέ μου 

αυτό που με


κυνηγά είναι μέσα μου


Υπήρχαν φορές που νόμιζα οτι ζούσα ενα 

όνειρο χα..χα.

Εχεις δίκιο..........νομίζα καί ξέρεις κάτι με

πονάει γιατί


ξεκίνησε ελπιδοφόρα πόσο άδικο είναι να

πονάς ..που  

να ξερα εκεινο το χαμογελο σου που 

ερωτευτηκα την

την πρωτη φορα που σε ειδα στο

αυτοκινητο σου θα  

 

μου άλαζε την ζωή μου,ποσο πραγματηκά





εγινα παιδί  

δεν ειναι τυχαίο πού σού λέω ευχαριστώ...

LONELINESS ΜΟΝΑΞΙΑ............................

MΟΝΑΞΙΑ!!!!!!!!!!